Spis treści
Wstęp
Jeszcze kilka lat temu pytanie „cloud czy on-premises?” miało sporo sensu. Dzisiaj coraz częściej odpowiedź brzmi: jedno i drugie.
Serwery mogą nadal stać lokalnie. Część aplikacji działa w Microsoft 365. Tożsamość użytkownika trafia do Entra ID. Backup jest w jednej chmurze, system księgowy w drugiej, a pracownik łączy się z laptopa, który od tygodnia nie widział firmowej sieci.
I właśnie dlatego zarządzanie IT też przesuwa się w stronę chmury.
Ponad połowa firm w UE korzysta już z płatnych usług chmurowych
Według Eurostatu w 2025 roku 52,7% przedsiębiorstw w Unii Europejskiej korzystało z płatnych usług cloud computing. Dla porównania w 2014 roku było to 17,8%. To dość dobra odpowiedź na pytanie, czy chmura nadal jest czymś zarezerwowanym głównie dla dużych organizacji technologicznych.
Zmienia się jednak nie tylko miejsce przechowywania danych.
Do chmury trafiają narzędzia do zarządzania urządzeniami, dostępami, aktualizacjami, bezpieczeństwem i użytkownikami. Coraz mniej istotne staje się to, czy komputer stoi dwa pokoje od administratora, czy pracownik zabrał go do domu 300 kilometrów dalej.
Administrator nadal musi wiedzieć, co dzieje się z tym urządzeniem.
Dobrze widać to po rynku usług katalogowych
Według raportu The Business Research Company rynek oprogramowania Cloud Directory Services miał osiągnąć wartość 11,21 mld USD w 2026 roku, wobec 9,77 mld USD rok wcześniej. Autorzy prognozują 19,53 mld USD w 2030 roku.
To prognoza komercyjnej firmy analitycznej, a nie oficjalna statystyka, więc należy traktować ją właśnie jako prognozę. Ciekawsze od samej liczby są wskazane przyczyny wzrostu: rozwój cloud-native IAM, Zero Trust, MFA, wymagania regulacyjne oraz zabezpieczanie środowisk hybrydowych.
Kierunek widać również po ruchach największych dostawców. W sierpniu 2025 roku AWS udostępnił AWS Managed Microsoft AD Hybrid Edition, czyli rozwiązanie pozwalające rozszerzyć istniejącą domenę Active Directory do AWS bez budowania osobnego środowiska katalogowego.
To ważne, bo migracja IT rzadko wygląda tak, że w piątek wyłączamy serwerownię, a w poniedziałek wszystko magicznie działa z internetu.
Chmura nie rozwiązuje problemu widoczności
Możemy przenieść uwierzytelnianie do chmury i nadal nie wiedzieć, jakie oprogramowanie jest zainstalowane na komputerze pracownika.
Możemy wdrożyć MFA i jednocześnie nie mieć informacji, czy stacja otrzymała wymagane aktualizacje.
Możemy zabezpieczyć konto użytkownika, ale nie wiedzieć, że na jego komputerze ktoś właśnie kopiuje dane na pamięć USB.
To różne elementy tego samego środowiska.
NIST w swojej architekturze Zero Trust zwraca uwagę właśnie na ten problem. Zaufanie nie powinno wynikać wyłącznie z tego, że użytkownik albo komputer znajduje się „wewnątrz sieci”. Przy podejmowaniu decyzji o dostępie znaczenie ma zarówno tożsamość użytkownika, jak i urządzenie oraz jego aktualny stan.
To jest chyba najważniejsza zmiana ostatnich lat. Sieć firmowa przestaje być wyraźną granicą.
Co w takim razie powinien widzieć administrator?
Nie potrzebuje dwudziestu kolejnych dashboardów.
Potrzebuje odpowiedzi na dość zwyczajne pytania: jakie urządzenia należą do firmy, kto z nich korzysta, jakie oprogramowanie jest na nich zainstalowane, czy system jest aktualny, czy pojawiło się niepożądane urządzenie USB i czy w razie problemu można połączyć się ze stacją zdalnie.
W eAuditor cloud właśnie na tym skupia się warstwa zarządzania endpointami – inwentaryzacji komputerów i oprogramowania, monitorowaniu, zarządzaniu aktualizacjami, BitLockerem, zdalnym dostępie RTC czy mechanizmach DLP.
Nie jest to zamiennik Active Directory czy systemu IAM. I nie powinien nim być.
To kolejna część układanki: IAM odpowiada między innymi na pytanie „kto ma dostęp?”, a zarządzanie endpointem pozwala odpowiedzieć „z jakiego urządzenia i co się z nim dzieje?”.
Przy środowisku hybrydowym jedno bez drugiego zaczyna być po prostu niewystarczające.
